Laatst stuurde een vliegtuignerd-vriend een berichtje met de melding dat hij overwoog om vanuit Amsterdam via Doha naar Bogota te vliegen. Het was maar 90.000 Avios zei hij, maar dan zit je wel de hele tijd in Qsuites. Vet! Dacht ik nog.
Een normaal mens zou antwoorden: waarom (tf) zou je dat doen? Er gaat elke dag een directe KLM vlucht van Amsterdam naar Bogotá. Instappen, zo kort als mogelijk in een vliegtuigstoel wachten en uitstappen in Colombia, klaar.
Maar wij zijn blijkbaar geen normale mensen. En ik hou even in het midden aan welke kant van de normaalverdeling wij dan zitten. Want het idee is dit: je boekt die route met Avios, en je zit dus de hele rit in de beste business class ter wereld. In ons geval wil je altijd zo veel mogelijk waar voor je geld. Dat betekent: zo veel mogelijk punten sparen voor zo weinig mogelijk geld, en dan zo veel mogelijk business class voor die punten. Dan wil je dus júist helemaal naar Doha vliegen om daarna weer de andere windrichting op, naar Bogota te gaan. Tegenwoordig kun je ook de hele reis computeren.
De langste vlucht ter wereld komt eraan
De aanleiding voor dit hele verhaal: Qantas heeft net bevestigd dat de langste commerciële vlucht ooit er écht komt. Vanaf oktober 2027 vlieg je non-stop van Sydney naar Londen of weer terug. Recht over de halve aardbol, in één keer, tot 22 uur in de lucht. Sydney naar New York en vice versa volgen daarna, ergens later in 2027.
Het project heet Project Sunrise, en ze hebben er een speciaal vliegtuig voor laten bouwen: de Airbus A350-1000ULR, met een extra brandstoftank en maar 238 stoelen. Daardoor is er ruimte voor een zogenaamde wellnesshoek om je benen te strekken en verlichting die volgens de wetenschap je jetlag moet wegmasseren. Tickets (cash én awards) gaan in februari 2027 in de verkoop.
Ter vergelijking: de huidige recordhouder is Singapore Airlines, van Singapore naar New York (JFK). Ongeveer 15.300 kilometer, dik 18,5 uur in een stoel. Singapore naar die andere luchthaven, New York (Newark), zit er vlak achter. Scheelt maar 3 kilometer hemelsbreed, terwijl de luchthavens op hun beurt weer 33 kilometer uit elkaar liggen. Denk daar maar even over na. Project Sunrise gaat daar straks dus overheen (hehehe).
Voor wie is zo'n directe vlucht eigenlijk?
Het klinkt episch, en dat is het ook. Want het is weer een mooi staaltje vooruitgang. En dat moeten we vieren. Maar laten we eerlijk zijn over wie hier nou echt iets aan heeft.
Een directe vlucht scheelt je op zo'n route maximaal een uur of vier ten opzichte van een overstap. Dat is veel als je strak op een tijdstip aan moet komen. Heb je maandagochtend een meeting, moet je een bruiloft halen, of ben je gewoon iemand wiens tijd zo schaars is dat vier uur het verschil maakt, dan is non-stop goud waard. Je stapt in, je doet je best om te slapen, je stapt eruit en je bent er. Maar dat is juist op zo'n pleuriseind dan ook weer vragen om problemen. Wie gaat er nou vlak voor een bruiloft de halve wereld over vliegen?
Het is de groep voor wie dit gebouwd is: mensen die heel erg aan hun tijd vastzitten. En ik denk ook dat het meespeelt dat zo'n record en zo'n verbinding de nodige PR krijgen zonder dat de ontvangers van die PR erover nadenken wat ze er nou eigenlijk aan hebben.
Waarom het mij eerlijk gezegd niet zo boeit
Ik hoor niet bij de doelgroep als reiziger. En misschien jij ook niet.
Mij maakt het namelijk niet zoveel uit of ik nou rechtstreeks vlieg of via Istanbul, Dubai of Kuala Lumpur ga. Net zomin boeit het me blijkbaar om via Doha naar Bogota te gaan. Binnenkort ga ik ook via Helsinki naar Reykjavik en laatst ging ik via Riga naar Lissabon. Voor heel veel reizen scheelt een overstap maar een paar uur. En een overstap is lang niet altijd een straf. Soms is het juist het leukste deel.
Een overstap betekent ook: een tweede stad. Een paar uur Istanbul, een dagje Kuala Lumpur, een laatste avond ergens die je anders nooit had gezien. Met een beetje creativiteit maak je er twee reizen van in plaats van één. Dat doe ik liever dan vier uur winnen op een tijd die ik toch niet nodig heb.
En als de overstap je niets oplevert qua bestemming, dan levert hij vaak iets anders op: een betere stoel, een lagere prijs, of zo'n absurd goede Avios-deal waar die (op achttien na beste) vriend en ik dus enthousiast van worden. Even je benen strekken in een lounge is bovendien geen ramp na tien uur vliegen.
Dus ja, leuk. Maar voor ons Nederlanders?
Het is oprecht cool dat je straks van Londen naar Sydney kunt vliegen zonder één keer uit te stappen. Een mijlpaal in de luchtvaart, geen discussie.
Maar even praktisch: wij wonen niet in Londen. Voor de meeste Nederlanders verandert er dus precies niks. Je vliegt nog steeds eerst érgens heen voordat je aan die wonderbaarlijke non-stop begint. En dan ben je dus alsnog aan het overstappen, net als altijd.
Er zijn twee manieren om naar directe vluchten te kijken. De ene groep ziet een overstap als verloren tijd. De andere groep ziet er een kans in: een extra stad, een betere stoel, een verhaal, een zelfgepuzzelde route met voordelige vluchten. Project Sunrise is een prachtig stuk techniek. Maar of het iets vóór je is, hangt vooral af van tot welke groep je hoort.
