Een korte geschiedenis van air miles

Een mijl is een afstandsmaat die eigenlijk vrijwel nergens wordt gebruikt, behalve door mensen in de Verenigde Staten die druiven afmeten in cups, boter in staven, zoutjes in hoesjes en de rest van hun voorraadkast in ounces of ponden (afgekort als lbs). Mijlen worden ook gebruikt door luchtvaartprofessionals en daarom moeten we ze serieus nemen. Daarnaast zijn miles tegenwoordig een valuta in frequent flyer-programma's. Deze miles kun je verdienen door te vliegen én je kunt ze ook weer besteden aan vluchten. Dus het is én een eenheid van afstand én een soort valuta. Hoe is dit zo gekomen?

Het oorsprongsverhaal

Loyaliteitsprogramma's bestaan al vele jaren en zijn een strategie voor bedrijven om klanten te behouden door verschillende voordelen aan te bieden. De meest effectieve loyaliteitsprogramma's zijn niet alleen bedoeld om klanten te belonen voor hun aankopen, maar ook om hen aan te moedigen vaker te kopen (of meer te besteden) door aantrekkelijke prikkels te bieden. Luchtvaartmaatschappijen zijn erg goed in het gebruiken van loyaliteitsprogramma's om hun klantenkring aan te trekken en vast te houden. De eerste luchtvaartmaatschappij die een frequent flyer-programma introduceerde, was het Amerikaanse American Airlines. Via dit programma konden klanten punten sparen, aangeduid als miles omdat ze gebaseerd waren op gevlogen afstand. Deze miles werden aan een account gekoppeld en konden worden gebruikt om nieuwe vluchten te boeken of upgrades te krijgen op bestaande vluchten. Deze opzet was gunstig voor zowel de luchtvaartmaatschappij als de klant, want het zorgde ervoor dat de klant vaker bij die maatschappij boekte en zijn geld dus daar uitgaf. Men wilde de gevlogen miles omzetten in miles als valuta, wat alleen bij American Airlines mogelijk was.

Al snel volgden concurrerende airlines met hun eigen programma en dat leidde niet alleen tot concurrentie tussen airlines, maar ook tot concurrerende frequent flyer-programma's. Die programma’s zochten snel samenwerking met hotelketens, winkels en creditcardmaatschappijen. Klanten konden nu ook miles verdienen door aankopen bij die partners. Deze samenwerkingen met externe partners werden al snel door alle concurrenten overgenomen. Hierdoor ontstonden veel verschillende programma's, elk met hun eigen manier van miles verdienen, besteden, en een eigen waarde van de miles.

Luchtvaartmaatschappijen gingen ook samenwerken met hun partners uit de luchtvaart. Dit stelde klanten in staat om met de ene airline te vliegen en miles te sparen bij de andere. Als beide airlines hun eigen programma hadden, werkte dit zelfs beide kanten op: vliegen met de ene en sparen bij de andere, en vice versa. Dit bood niet alleen de airlines voordelen doordat ze aantrekkelijker werden, maar ook voor reizigers omdat er meer kansen waren om miles te verdienen.

Binnen een paar jaar ontstonden er honderden loyaliteitsprogramma's, meestal frequent flyer-programma’s genoemd, om vaste reizigers te belonen. In het volgende deel van dit boek gaan we zien dat 'frequent' eigenlijk een misleidende term is – er zijn veel strategieën waarmee je flinke aantallen miles kunt verzamelen zonder dat je veel hoeft te vliegen.

Tier punten

Als je je realiseert dat elk frequent flyer-programma zijn eigen unieke miles-valuta heeft, kun je je al snel overweldigd voelen. Toch wordt het nog ingewikkelder door de introductie van tier miles.

Tier miles bestaan binnen hetzelfde programma, maar dienen een ander doel. Neem bijvoorbeeld Flying Blue, het frequent flyer-programma van KLM, Air France, Kenya Airways, TAROM en Aircalin. Zij gebruiken 'Flying Blue miles' als hun belangrijkste valuta, te verdienen met vluchten bij aangesloten airlines, shoppen via portals, of op andere manieren. Flying Blue maakt daarnaast gebruik van XP, of Experience Points. Dit zijn een ander type punten die je verdient tijdens het vliegen en die bijdragen aan het behalen van een hogere status. Zo levert 100 XP bijvoorbeeld het "Silver"-niveau op, met voordelen als priority check-in, gratis stoelkeuze en extra ruimbagage. Bij 180 XP krijg je "Gold," waarmee je dezelfde voordelen krijgt plus toegang tot lounges en prioriteit op de luchthaven. Let op: de miles die je aan reizen kunt besteden (redeemable miles) zijn iets anders dan de tier miles, en eigenlijk niet aan elkaar gerelateerd.

Het XP-systeem van Flying Blue is een voorbeeld van tier miles (ook wel tier punten of statuspunten genoemd). Een ander voorbeeld is het SkyMiles-programma van Delta Air Lines, dat werkt met Medallion Qualification Dollars, of MQDs. Dat zijn ook tier miles. Sommige programma's geven zelfs status op basis van een bepaald aantal vluchten met de airline, of – nog verwarrender – een combinatie van aantal vluchten en aantal tier punten.

Er zijn dus honderden programma's met unieke verdienmethodes, waarvan de meeste met twee soorten miles waar je mee moet leren omgaan.

Veel frequent flyer-programma’s maken gebruik van twee soorten miles: één als valuta, de andere als representatie van status.

Laten we maximaliseren

Als deze sectie wat onvolledig aanvoelt, geen zorgen. De initiële chaos is met opzet, zodat het straks allemaal duidelijker wordt. Het is vooral belangrijk te weten dat je voor vrijwel elke vlucht die je neemt (en nog veel meer aankopen en activiteiten) miles kunt verdienen. Deze miles kun je inwisselen voor verschillende beloningen zoals nieuwe vluchten, en met de andere punten behaal je privileges zodra je een hogere status verkrijgt binnen je programma.

Hoewel miles in het begin verwarrend lijken, maakt dat ze juist zo interessant voor travel hackers. Met de juiste inspanning en kennis kun je deze puzzel oplossen en je reizen naar nieuwe hoogten brengen. De volgende hoofdstukken geven je tientallen strategieën om eerst te maximaliseren op het verdienen en daarna op het besteden van miles.