Sweet spots

Zoals we hebben ontdekt, gebruiken frequent flyer-programma’s awardtabellen om te bepalen hoeveel mijlen je nodig hebt voor verschillende routes. Omdat het te complex zou zijn om elke individuele route een prijs te geven, maken de meeste programma’s gebruik van zones en hanteren ze vaste mijlenprijzen per reisklasse binnen of tussen die zones. Door deze versimpeling kunnen frequente reizigers eenvoudig berekenen hoeveel mijlen ze nodig hebben voor hun gewenste vlucht. Bekijk bijvoorbeeld de award chart van Miles&More om te zien hoe dit werkt.

Voor de programma’s zelf zit hier echter een nadeel aan: reizigers betalen dezelfde hoeveelheid mijlen voor verschillende routes. Zo hanteert Miles&More, het frequent flyer-programma van Lufthansa en haar partners, een prijs van 20.000 mijlen voor een "binnenlandse business class enkele reis". Dit betekent dat zowel een korte vlucht van minder dan een uur tussen Frankfurt en München met Lufthansa als een veel langere binnenlandse vlucht van Toronto naar Vancouver in business class met partner Air Canada beide 20.000 mijlen kosten. Meer nog, een route helemaal van Goose Bay (YYR) in het oosten van Canada, via Hamilton (YHZ) en Vancouver (YVR), naar Whitehorse (YXY) in het noordwesten, zou ook 20.000 mijlen kosten, ondanks een reistijd van 35 uur met 10 vlieguren. Dit soort situaties noemt men "sweet spots" binnen het programma: momenten waarop de waarde van je mijlen het hoogst is ten opzichte van de gemiddelde waarde. Er zijn verschillende types sweet spots – laten we enkele voorbeelden bekijken.

Zone stretching

Het vorige voorbeeld laat een vorm van zone stretching zien. Als een binnenlandse business class vlucht standaard 20.000 mijlen kost, kun je dus op zoek naar de langste mogelijke route binnen zo’n zone. Maar dit geldt ook voor vluchten tussen verschillende zones. Zoals je in het volgende deel leest, had ik ooit genoeg American Airlines-mijlen om een business class ticket te boeken tussen de zones "Midden-Oosten" en "Indisch subcontinent." Ik koos voor een reis van Tel Aviv (TLV) in Israël, via Amman (AMM) in Jordanië en Doha (DOH) in Qatar, naar Colombo (CMB) in Sri Lanka. Je zou zelfs de zone kunnen rekken van Cairo (CAI) in Egypte tot Kathmandu (KTM) in Nepal. Al deze opties zouden 30.000 mijlen kosten. Zelfs als je alleen het korte stukje tussen Tel Aviv en Amman (minder dan een halfuur vliegen) boekt, blijft het aantal benodigde mijlen gelijk.

Het is belangrijk te beseffen dat frequent flyer-programma’s hun zones volledig zelf kunnen bepalen. Flying Blue rekent bijvoorbeeld Marokko en Israël tot hun Europese zones, waardoor een vlucht tussen de VS en elke bestemming in Europa evenveel Flying Blue-mijlen kost. Ook als de vlucht van New York naar Amsterdam slechts zes uur duurt, en de reis van New York naar Tel Aviv via Amsterdam of Parijs bijna het dubbele is, blijft de mijlenprijs gelijk.